ЗУЛФИЯ ШEЪРЛАРИДА АЁЛ ВА ОНА ТИМСОЛИ

Зулфия ўзбек шеъриятига баҳор таровати, инсонийлик туйғулари, аёллик латофати, оналик муҳаббати билан кириб келган қалами ўткир шоира эди. Шеърларидаги мавзулар хилма-хиллиги унинг серқирра ижодкорлигини англатса, аёл ва она мадҳи эса шоиранинг мўътабар опа-сингилларига сирдош, ҳамфикрлигидан, мунис оналарга чексиз муҳаббати, эҳтиромидан далолат. Шоиранинг мислсиз илҳом денгизининг сабабчиси ҳам айнан муштипар онаси эди. Чунки Зулфияхонимнинг ҳаётга, бадиий адабиётга, мўъжизаларга ишониб, шеъриятга муҳаббати уйғонишида онасининг ҳиссаси беқиёс эканлигини шоиранинг ўзи шундай таъкидлайди:
“Мўъжизаларга сабаб бўлувчи, дунёни фош қилувчи, инсониятни ажойиботлар сари етакловчи ”сўз”га бўлган меҳрни оддийгина аёл – онам уйғотганлар...”
Ҳа. Онанинг меҳри бу дунёда ҳар ишга қодир. Фарзанди учун жонини беришга тайёр турган она меҳри ила инсоният ҳар қандай кўзга кўринар-кўринмас кучлар ва тўсиқларни енгиб ўта олади ва Онанинг дуоси билан фарзанд буюк мартабаларга, қалб хотиржамлигига эришади. Бунинг исботини шоиранинг “Ўғлим, сира бўлмайди уруш!” шеъридаги “Она қалби оёққа турса, ўғлим, сира бўлмайди уруш!” дея ёзган сатрлари орқали англашимиз мумкин.
Зулфия ижодида ўзбек аёлининг тақдири муҳим ўрин эгаллайди. Унинг мамлакат ҳаётидаги фаол ўрни катта аҳамият касб этади. Зулфия узоқ ўтмишда аёл ўрни - уй-рўзғор юмушлари доирасида бўлганлигини, уйда ҳам бек, ҳам ҳукмдор бўлган эрига итоатли чўри бўлиб бош эгиши лозим бўлганлигини яширмайди. Бугунги кунда эса аёл жамиятда ўзининг муносиб ўрни ва мавқеига эга инсон. Аммо шундай бўлгани билан аёл – бу энг аввало энг нозик кўнгил соҳибаси. У меҳр-муҳаббатга ташна ва муносиб. Аёлга айтилганнҳар бир илиқ сўз, кўрсатилган эътибор аёлдан ўн баробар ортиғи билан қайтади. Аёллик – бу Аллоҳнинг бизга берган буюк инъоми деб билади шоира.
Зулфияхонимнинг иродаси худди отасининг ҳар хил шаклларда товлантира олган темирларидан-да бақувват ва мустаҳкамроқ бўлган. Ҳаётда кўплаб қийинчиликларга дуч келди. Айрилиқ оғусини ичиш шоиранинг чекига ёзилган эди. Атиги 10 йил. Бу жуда қисқа муддат бўлса ҳам шоиранинг бутун умрига татигулик аёллик бахтини ҳис қила олиш, турмуш ўртоғи, фарзандлари даврасида бекам-у кўст, бахтли яшаш насиб этди. Ва бу бахт Зулфиянинг бутун умр ҳаёт йўлларини безаб, мазмунли қилишга етарли бўлди. Турмуш ўртоғи Ҳамид Олимжон вафот этса ҳам бир умр унинг ёди билан яшади. Ушбу ҳақли фикрларни шоира ўзининг ҳаёти мисолида ифодалаб бераолади. “Ачинмай қўйдим” шеърида шоиранинг ўз ҳаётидан рози ва мамнун эканлигини кўришимиз мумкин:
“Мен ўтган умрга ачинмай қўйдим,
Ҳеч кимда кўрмайин умримга ўхшаш:
Суйдим, Эркаландим, Айрилдим, Куйдим,
Иззат нима – билдим. Шу-да бир яшаш.
Хулоса ўрнида шуни таъкидлаб ўтиш керакки, ҳақиқатан ҳам Зулфия ўзбек аёлининг вафо ва садоқат тимсоли, ўзбек оналарининг эса меҳр ва муҳаббат рамзидир.

Саломат Каримова, Ажиниёз номидаги НДПИ ўзбек тили ва

адабиёти йўналиши 2-курс магистранти.