ZULFIYa ShEʼRLARIDA AYoL VA ONA TIMSOLI

Zulfiya oʻzbek sheʼriyatiga bahor tarovati, insoniylik tuygʻulari, ayollik latofati, onalik muhabbati bilan kirib kelgan qalami oʻtkir shoira edi. Sheʼrlaridagi mavzular xilma-xilligi uning serqirra ijodkorligini anglatsa, ayol va ona madhi esa shoiraning moʻʼtabar opa-singillariga sirdosh, hamfikrligidan, munis onalarga cheksiz muhabbati, ehtiromidan dalolat. Shoiraning mislsiz ilhom dengizining sababchisi ham aynan mushtipar onasi edi. Chunki Zulfiyaxonimning hayotga, badiiy adabiyotga, moʻʼjizalarga ishonib, sheʼriyatga muhabbati uygʻonishida onasining hissasi beqiyos ekanligini shoiraning oʻzi shunday taʼkidlaydi:
“Moʻʼjizalarga sabab boʻluvchi, dunyoni fosh qiluvchi, insoniyatni ajoyibotlar sari yetaklovchi ”soʻz”ga boʻlgan mehrni oddiygina ayol – onam uygʻotganlar...”
Ha. Onaning mehri bu dunyoda har ishga qodir. Farzandi uchun jonini berishga tayyor turgan ona mehri ila insoniyat har qanday koʻzga koʻrinar-koʻrinmas kuchlar va toʻsiqlarni yengib oʻta oladi va Onaning duosi bilan farzand buyuk martabalarga, qalb xotirjamligiga erishadi. Buning isbotini shoiraning “Oʻgʻlim, sira boʻlmaydi urush!” sheʼridagi “Ona qalbi oyoqqa tursa, oʻgʻlim, sira boʻlmaydi urush!” deya yozgan satrlari orqali anglashimiz mumkin.
Zulfiya ijodida oʻzbek ayolining taqdiri muhim oʻrin egallaydi. Uning mamlakat hayotidagi faol oʻrni katta ahamiyat kasb etadi. Zulfiya uzoq oʻtmishda ayol oʻrni - uy-roʻzgʻor yumushlari doirasida boʻlganligini, uyda ham bek, ham hukmdor boʻlgan eriga itoatli choʻri boʻlib bosh egishi lozim boʻlganligini yashirmaydi. Bugungi kunda esa ayol jamiyatda oʻzining munosib oʻrni va mavqeiga ega inson. Ammo shunday boʻlgani bilan ayol – bu eng avvalo eng nozik koʻngil sohibasi. U mehr-muhabbatga tashna va munosib. Ayolga aytilgannhar bir iliq soʻz, koʻrsatilgan eʼtibor ayoldan oʻn barobar ortigʻi bilan qaytadi. Ayollik – bu Allohning bizga bergan buyuk inʼomi deb biladi shoira.
Zulfiyaxonimning irodasi xuddi otasining har xil shakllarda tovlantira olgan temirlaridan-da baquvvat va mustahkamroq boʻlgan. Hayotda koʻplab qiyinchiliklarga duch keldi. Ayriliq ogʻusini ichish shoiraning chekiga yozilgan edi. Atigi 10-yil. Bu juda qisqa muddat boʻlsa ham shoiraning butun umriga tatigulik ayollik baxtini his qila olish, turmush oʻrtogʻi, farzandlari davrasida bekam-u koʻst, baxtli yashash nasib etdi. Va bu baxt Zulfiyaning butun umr hayot yoʻllarini bezab, mazmunli qilishga yetarli boʻldi. Turmush oʻrtogʻi Hamid Olimjon vafot etsa ham bir umr uning yodi bilan yashadi. Ushbu haqli fikrlarni shoira oʻzining hayoti misolida ifodalab beraoladi. “Achinmay qoʻydim” sheʼrida shoiraning oʻz hayotidan rozi va mamnun ekanligini koʻrishimiz mumkin:
“Men oʻtgan umrga achinmay qoʻydim,
Hech kimda koʻrmayin umrimga oʻxshash:
Suydim, Erkalandim, Ayrildim, Kuydim,
Izzat nima – bildim. Shu-da bir yashash.
Xulosa oʻrnida shuni taʼkidlab oʻtish kerakki, haqiqatan ham Zulfiya oʻzbek ayolining vafo va sadoqat timsoli, oʻzbek onalarining esa mehr va muhabbat ramzidir.

Salomat Karimova, Ajiniyoz nomidagi NDPI oʻzbek tili va

adabiyoti yoʻnalishi 2-kurs magistranti.