Imkoniyati cheklangan, ammo intilishi cheksiz…

Atrofimizda shunday insonlar borki, ularning harakatlari, intilishlari, nogironligi bor boʻlsalar-da, amalga oshirayotgan ezgu ishlari va hayotda erishayotgan yutuqlarini koʻrib, beixtiyor ularni toʻrt muchasi sogʻ insonlar bilan solishtiramiz. Axir oʻzlari sogʻlom, bardam-baquvvat boʻlaturib, qaysidir moddiy ehtiyojini qondirish maqsadida davlat va jamoat tashkilotlari idoralariga ijtimoiy yordam soʻrab, tinimsiz murojaat qiluvchilar kammi? Afsuski, shundaylarning koʻpchiligi ayrim imkoniyati cheklangan insonlarning qalblarida kechadigan hayotga nisbatan joʻshqin tuygʻularni idrok eta olmaydilar.

Taqdirini oʻz qoʻllari, sabr-matonati bilan yaratayotgan, ezgu intilishlari bilan jamiyatda oʻz oʻrnini topayotgan bunday insonlar koʻp.

Amudaryo tumanining Chordara mahallasida istiqomat qiluvchi Nilufar Xoʻjaniyozova ham mana shunday insonlardan biri. Beshovul mahallasidan Mangʻit shahriga kelin boʻlib tushgan Nilufar qaynonasining betobligi sabab onasini koʻrishga 3-4 oylab borolmaydi. Kunlarning birida unga onasining olamdan oʻtgani haqida xabar beradilar. Bunday ogʻir judolikni koʻtarolmagan Nilufar bir kechada insult boʻlib qoladi. Ertalab uyqudan uygʻonganida uning bir qoʻli va bir oyogʻi ishlamayotgandi...

U 2-yil davomida toʻshakka mixlanib qoldi. Bu orada farzandlar ham ancha ulgʻayib qolishdi. Nilufarning turmush oʻrtogʻi va farzandlari uning tezroq oyoqqa turib ketishini tilashar, onasi uchun barcha zaruriy muolajalarni vaqtida qilib borishardi. Kunlarning birida Nilufar nihoyat oyoqqa turdi. U endi farzandlari, turmush oʻrtogʻi uchun oʻzini qoʻlga olishi kerakligini, sinovlarni yengib olgʻa intilish zarurligini tushunib yetdi.

3-sinflik paytidan toʻqish sirlarini oʻrgangani yillar oʻtib unga najot boʻlishini hayoliga ham keltirmagandi. Kun davomida turmush oʻrtogʻi ishda, farzandlari maktabda boʻlgani uchun u ip-kalavalardan turli buyumlar, nimcha va poyabzallar toʻqish bilan ovundi.

Kunlar oʻtgani sayin uning mijozlari koʻpayib, toʻqilgan poyabzallar uchun buyurtmalar kela boshladi. Nilufar bir kunda kamida 3 ta poyabzal tayyorladi. Ularning har birini oʻlchamlariga qarab 120-180 ming soʻmdan sota boshladi. Tayyorlangan poyabzallar bozornikidan aslo qolishmasdi.

Nilufar hozir II guruh nogironi. Ammo, u shu kunga qadar biron marta davlat idoralariga moddiy yordam, yoki dori-darmon soʻrab murojaat qilgani yoʻq. Uning yagona istagi – farzandlarining, turmush oʻrtogʻining sogʻ-salomat yurishi hamda mana shunday kichik biznesini kelajakda yanada kengaytirib shogirdlar yetishtirishdir. U bu niyatiga yerishishi uchun mehnatdan aslo qochmaydi. Hassatayoqda yurib boʻlsa ham, aslo tinib-tinchimaydi.

Shu oʻrinda savol tugʻiladi: oramizda oʻttiz ikki muchasi sogʻ boʻla turib, biron bir tayinli kasb-hunarning etagini ushlamagan, vaqt deb atalmish bebaho neʼmatni foydasiz ishlarga sarflab yuruvchilar baxt tushunchasini qanday tasavvur qilar ekan?

Nilufar uchun haqiqiy baxt bu − farzandlarining, turmush oʻrtogʻining sogʻ-salomatligi, oilasining tinchligidir.

Atrofimizga nazar tashlasak, kimdir uyning tomi past ekanligidan, kimdir mashinasi eskiligidan, yana kimdir kechki bazmlarga kiyishga yangi kiyim sotib ololmaganidan noliydi. Bu bilan inson boriga koʻnib, kunim oʻtsa boʻldi deb yashashi lozim demoqchimasmiz, albatta. Dono xalqimiz: “Harakatda barakat” deb bekorga aytishmagan.

Eng muhimi, olamda barcha mavjudodlarning toji boʻlmish insonga iymon, aql-zako, qobiliyat kabi neʼmatlar berilgan ekan, ulardan toʻgʻri foydalanmogʻimiz lozimdir.

Tuman hokimligining Axborot xizmati.