ОЗОД ВА ОБОД, ФАРОВОН ЮРТДА ЯШАШ БАХТИ

Йилининг тўрт фасли ҳам қуёшли, ўзига хос файз-у тароватли, бетимсол она юртимизда истиқлол қуёши порлай бошлаганига, халқимизнинг ўз юртига, ўзлигига ўзи бек бўлганига йигирма тўрт йил тўлишига саноқли кунлар қолаяпти.

Мустақиллик байрами кўнгилларимизга олам жаҳон қувонч, ўтган тарихан қисқа  даврда эришилган бунёдкорликлар, фаровонликлардан фахр-ифтихор туйғуларини бахш этиш баробарида, "аввал ким эдиг-у, бугун ким бўлдик?” деган ҳаққоний саволга ўз қалбимиздан жавоб топишга ва бугунги дориломон кунларимизнинг қадрини чуқурроқ англашга ундайди.

"Тўлқин” овулида ёши саксон бешлардан ошиб кетган фахрий ўқитувчи Холбой бобо деган одамохун, оддий сўзларининг ҳам бари ҳазил, бари ўгитсифат бир инсон яшайди. Отахон доим "Бугунгидай инсоннинг қадри юксалган давр илгари бўлган эмас. Бир сотих ердаги пахтани сувга олдириб қўйгани учун қамалган одамларни кўрганман, раҳбарларга бир оғиз гап қайтаргани учун кўчириб юборилган оилаларни, ўз томорқа ерида бироз ишлаб пахта отизга сал кечикиб боргани учун калтакланган одамларни биламан. Ҳатто ҳаётдан кўз юмган ота-боболаримизни зиёрат қилиш, маййитга жаноза ўқиш таъқиқланган даврларнинг ҳам гувоҳиман. Бугунги кунимизнинг қадрига етмоқ, эл-юртга хизмат қилмоқ керак, болаларим”, - дея ҳар куни таъкидлашдан чарчамайди. Отахоннинг ҳар бир гурунги замирида чуқур маъно мужассам.

Дарҳақиқат, истиқлолдан аввалги даврлар ҳақида мулоҳаза юритиш – ҳар биримизга бугунги кунимизнинг қадрини теранроқ англашга ёрдам беради, ўтган кунларимизни хаёл кўзгусидан ўтказишга ундайди.

Болалик пайтларимда овулимизда Қурбонбой уста номи билан машҳур жуда камтар, ширинсўз бир киши бўларди. Ўша одам эрта-ю кеч далада ишласа-да тушлик вақтида ва кечалари овул одамларининг уйларини сувоқ қилиб берар, печ қурар, янги ҳовли-жой учун пахса кўтараётганларнинг пахсасининг тарошини олиб берарди. У пайтларда ҳовли пахсалари ҳашар йўли билан қурилар, уста кам, шунинг учун Қурбонбой устанинг ҳам талабгори кўп бўларди. Бу ишлари учун устага ким кўйлак, ким имкони борича гуруч ё бошқа борини бераверар, уста ҳам меҳнатига бошқа ҳақ сўрамай, элнинг дуосини олиб юраверарди.

У киши, адашмасам, 70-йилларнинг ўрталарида оиласи билан Манғит шаҳрига кўчиб келиб ўрнашиб, яшаб қолди. Ўша одамнинг биз билан ўйнайдиган икки нафар қизини овул қизлари доим соғиниб юрардик. Нега кетиб қолгани бизга қоронғу эди. Кейинчалик онамдан суриштириб билсам, Қурбонбой уста бир муҳтожнинг ишини ишлаб бераман, деб бир-икки кун дала ишидан қолган экан. Колхозда ишламасанг, колхозда яшамайсан ҳам, деган раҳбарларнинг дағдағасидан дили оғриб, кўчиб кетган экан. Онам рахматлик доим у кишини одамларга шунчалар меҳрли, камтар, хизмати беминнат одам эди, оломоннинг олдида, мажлисда раҳбарларнинг беҳурмат қилиб бақирганига хафа бўлиб кетди-ю, овулга ҳеч қайтиб келмади, дея эсларди.

Шуларни хаёлимдан ўтказар эканман, миллий давлатчилигимизни, инсоний қадр-қимматимизни тиклаш, урф-одат ва анъаналаримизни, тилимизни, динимизни, бутун дунё илм-фанига улкан ҳисса қўшган аждодларимизнинг табаррук номларини улуғлаш борасида ва илм олиш, ишлаш, ҳар бир одамнинг интеллектуал салоҳиятини  намоён этиши учун кенг имкониятлар эшигини очиб берган истиқлолимизнинг қадри жуда-жуда беқиёс эканлигини янада чуқур англагандай бўлдим. Шундай кунларга етказганига шукроналар айтаман. Ахир озод ва обод, фаровон юрт фуқароси бўлиш энг улкан бахт.

Меҳрибон РАЖАБОВА, 32-сонли мактаб

ўқитувчиси.

(Фото - http://uza.uz)