ТО АЁЛ БОP ЭКАН...

Айтдилар, агарда Аёл бўлмаса,

Аёл, деб тўлғонган хаёл бўлмаса.

Самолар кўшкида ҳилол бўлмаса.,

Бу не ҳол, дегувчи савол бўлмаса –

Шунчалар ғариб-у нолон бу дунё!

Бас, Аёл меҳридан олам мунаввар,

Фақат у назокат бобида сарвар.

Биргина лутфидан кўнгил ҳурланар

Ва мажруҳ дилларда умид нурланар –

Нурлар оғушида чароғон дунё!

Ошиқиб борамиз, онам, жоним, деб,

Бағрига сингамиз, меҳрибоним, деб.

Тўкилиб-тўкилиб ўз ғамимиз еб,

Шу мунис кўнгилга беролдикми зеб?

Турфа хил саволдан хирмон бу дунё!

Жам бўлиб келганда опа-сингиллар,

Диллардан ёзилиб кетар чигиллар.

Кетамиз, жонҳалак онамиз қолар,

Қўлларга тутқазиб митти тугунлар –

“Болам!” деб кўзлари нигорон дунё!

Аёллик – шундайин улуғ салтанат,

Эҳроми – меҳрдир, савоб, саховат.

“Яшаса, болам, деб яшайди фақат”,

У билан ҳар кўнгил бахтга ёр абад –

Ўшал бахт сеҳридан шодумон дунё.

Қаранг-а, чор тараф чунон гуллади,

Замин-у само ҳам ажиб элланди!

Тилларда бир шева такрор айланди:

То Аёл бор экан олам гуллайди –

Меҳр-у ишқ мулкида осмон бу дунё!

Гул тутинг қўлига, кулсин чарақлаб,

Хушхонлар куйласин мадҳин “чаҳ-чаҳ”лаб.

“Аёл бор!” – деган хуш садо жаранглаб

“Тириклик қудратинг асра, - деб, - ё Pаб!”-

Бешиклар устида посбон бу дунё!

Pобия ЙЎЛДОШЕВА.