OʻZBEK XALQIGA TINChLIK VA OMONLIK KERAK!

Bola edim. Onam oʻgʻil farzandlari hayotdan bevaqt koʻz yumganidan soʻng qizlar - uch opalarim va men tugʻilganimga oʻgʻil bolalarga havas qilibmi, akalarimning kiyimlari uvol boʻlmasin, debmi koʻpincha oʻgʻil bolacha kiyintirardi. Bundan ruhlanib koʻproq oʻgʻil bolalar bilan oʻynardim.

Bir kuni urush-urush oʻynayotib, qoʻlimda yogʻoch pistoletim bilan qochishga joy topolmay qolib, hovlida oʻtirgan enamning orqasiga yashiringanman. Ikki "nemis” meni topolmay qaytib ketdi. Shunda men "pistolet”imni baland koʻtarib, "Ura! Gʻalaba” deb qichqirdim. Bolalarcha bu oʻyinimizda deyarli mantiq boʻlmasa-da enam rahmatlik "Bu nimasi, hah oʻyinlaring qurib ketsin, boʻldi endi, boshqa bunday oʻyin oʻynamanglar”, dedi zorlanib.

Yillar oʻtib, ulgʻayganimda enamning uch bolani eri vafotidan soʻng yolgʻiz oʻzi voyaga yetkazib, ayni 22 yoshida oʻrtanchasi, yaʼni otamni ikkinchi jahon urushiga yuborib, besh yilni yolgʻiz oʻgʻli qaygʻusida jon hovuchlab oʻtkazganini bildim. Bizning hatto urush-urush oʻyinimizdan ham enam nega bunchalar dahshatga tushganini keyin angladim.

Men urushni koʻrmagan boʻlsam-da, otamdan, urush faxriylaridan bu haqda koʻp eshitganman.

Keyinchalik men tengi avlod endi voyaga yetganida Afgʻon urushi boshlandi. Koʻp doʻstlarim, qarindoshlarim mazkur urushga jalb etildi. Kasbim taqozosiga koʻra tumanimizning Afgʻon urushida qatnashgan yigitlari bilan koʻp hamsuhbat boʻldim. Afgʻon tuprogʻida bevaqt halok boʻlgan tumanimizning 13 nafar oʻgʻloni haqida koʻrsatuvlar tayyorladim. Va anglaganim shu boʻldiki, oradan 65 yildan ziyod vaqt oʻtsa-da ikkinchi jahon urushi, 30-yilcha oʻtib afgʻon urushi hamyurtlarimiz qalbiga solgan jarohatlar, jabr-sitamlar hali unutilgani yoʻq. Bolamlab yigʻlagan onalarni koʻrganimda iloyo urushning nomi oʻchgay, deya tilaganman, yuraklarim ezilgan.

Ha, urush ayriliq, vayronalik, jabru sitam, azob-uqubat, degani.

Istiqlol tufayli barcha jabhalarda shiddat bilan rivojlanishga erishayotgan mamlakatimizning har bir fuqarosi bugungi tinch-farovon, dorilomon kunlarga shukrona aytib yashamoqda. Ertangi kunimiz bugungi kunimizdan-da nurli, sururli boʻlishiga intilmoqda.

Afsuski, xalqaro vaziyatning tezkorlik bilan oʻzgarishi, yer yuzining turli nuqtalarida yangi nizo oʻchoqlarining paydo boʻlishi nafaqat biz, balki butunjahon jamoatchiligida katta tashvish tugʻdirmoqda.

Ayniqsa oradan 30-yildan ziyod vaqt oʻtib ham Afgʻonistonda qaltis va tahlikali vaziyatning saqlanib qolayotgani yaqin qoʻshni boʻlgan mamlakatimiz tinchlik-osoyishtaligiga xavf boʻlib qolayapti. Shu boisdan ham Yurtboshimiz afgʻon zaminida tinchlik oʻrnatish dolzarb vazifa ekanligini nufuzli minbarlarda qayta-qayta taʼkidlamoqda.

Yurtboshimiz I.Karimov Afgʻoniston mojarosini jahon hamjamiyati yordami bilan, mamlakat ichki ishlariga tashqi kuchlarning aralashuvisiz, tinch muzokaralar yoʻli bilan hal qilish taklifini ilgari surganini koʻpgina davlatlar qoʻllab-quvvatlamoqda.

Joriy yil 9-may – Xotira va qadrlash kuni munosabati bilan Yurtboshimiz ommaviy axborot vositalari xodimlariga bergan intervyusini oʻz ichiga olgan, oʻzbek va ingliz tillarida nashr etilgan "Oʻzbek xalqiga tinchlik va omonlik kerak" risolasida ham shu xususda toʻxtalib, Afgʻonistondagi mavjud ahvol naqadar jiddiyligi, uning yechimi boʻyicha tezkor harakat va chora-tadbirlar zarurligi haqida gapirdi.

Prezidentimizning bu tashabbusini, xulosa va takliflarini koʻpgina davlatlar namoyandalari va xalqaro ekspertlar qoʻllab-quvvatlashmoqda.

Yurtboshimizning Markaziy Osiyoda xavfsizlik va barqarorlikni taʼminlash borasidagi saʼy-harakatlari butun xalqimizning xohish-irodasiga hamohangdir. Ha, bizga, oʻzbek xalqiga, har bir kuni mamlakatimizni yanada ravnaq toptirish yoʻlida muhim qadam boʻlib qolayotgan yurtdoshlarimizga tinchlik kerak, oʻz oʻchoq-boshidagi omonligi kerak!

Oygul RAJABOVA.

(Foto - http://xs.uz)