YOʻLDAGI HODISA

(Voqeiy hikoya)

Ishdan qaytayotib, yoʻl chetida qimirlamay yotgan odamga koʻzim tushdi. Mastmi, deb oʻyladim avval. Yaqinroq bordim, uning koʻzlari yumuq, qimirlamas, ust-boshi qonga belangan, kiyimlarining ham ayrim joylari yirtilgan, aftidan biron transport urib yuborganga oʻxshardi. Atrofga qaradim, hech kim koʻrinmasdi.

– Bu odamga qanday yordam bersam ekan, tirikmikan? – dovdirab, qoldim.

Shu payt uning yonida yotgan qoʻl telefonga va nariroqdagi sumkaga koʻzim tushdi.

Yaqinlariga xabar berish maqsadida telefon xotirasini koʻra boshladim. “Onasi” degan raqamni topdim va telefon tugmachasini bosdim. Uzoq vaqt kutganim yoʻq, telefondan qoʻngʻiroqday ovoz keldi:

– Dada, dada, nimaga kelmayapsiz? Nimaga bugun kechikyapsiz? Axir bugun muzqaymoq olib kelaman, degandingiz-ku, olib kelyapsizmi? Sizni sogʻindim, dada, tezroq keling!

Men butunlay gangib qolgan edim. Nima deyishimni bilmasdim. Qizaloqqa dadasining qanday ahvolda yotganini ayta olmasdim. Bu orada qancha vaqt oʻtdi, bilmadim, shu payt telefondan oʻgʻil bolaning ham ovozi eshitildi.

– Dada, menga ham muzqaymoq olib kelyapsizmi, tezroq keling, dada. Ovqat yemay sizni kutayapmiz.

Men oʻzimni tutib turolmadim, boʻgʻzimga bir nima tiqilganday boʻldi, telefonning oʻchirish tugmachasini bosdim. Koʻzim oʻsha odamning sumkasiga tushdi. Sumkadan esa muzqaymoq erib, oqib tushayotgan edi. Endi bu odam haqida mening tasavvurlarim oʻzgardi, koʻz oldimda farzandlarini jonidan ortiq yaxshi koʻradigan mehribon ota siymosi namoyon boʻldi.

Biroq men bu insonning yaqinlariga xabar bera olmayotganimdan qiynalardim. Bu orada esa telefon jiringlay boshladi, oldim.

Yana oʻsha jajji qizaloqning qoʻngʻiroqday ovozi eshitildi:

– Dada, dadajon, uyga yaqinlashdingizmi? Tezroq keling, yoʻlingizga chiqib turaman.

Bolalar dadasining bunday ayanchli ahvolda yotganini qaydan ham bilsin? Men ularga dadajonisi ularni juda yaxshi koʻrishini, ular uchun muzqaymoq olganiligini, ammo yoʻlda baxtsiz hodisa roʻy berganligini ayta olmasdim.

Mening qoʻllarim titrar, koʻzlarimdan esa yosh oqardi. Shunda oʻzimni tutib turolmay qonga boʻyalib yotgan odamga yalina boshladim.

– Koʻzlaringizni oching, tirikmisiz? Ha, deng, koʻzingizni oching! Bolalaringizga muzqaymoq obormoqchi ekansiz, ular sizni intiq boʻlib kutishayapti, axir!

Yana nimalar dedim, bilmayman. Yordam soʻrashga atrofda hech kim koʻrinmaydi. Shu payt “Tez yordam” esimga tushdi, ahvolni, turgan manzilimni aytdim-da, yana erkakka yolvora boshladim:

– Koʻzingizni oching, sizni farzandlaringiz kutayapti, ularga nima deyman, oʻlib qolsangiz, oʻlmang, iltimos!

Shu payt moʻʼjiza yuz bergandek boʻldi. Erkakning qonli lablari qimirlab, nimadir demoqchi boʻldi, biroq ogʻir ingrash eshitildi, xolos.

Mening nazarimda u farzandlari mehri tufayli hayotga qaytgandek edi...

Erkinboy Yusupov,

“Xizr eli” mahallasi.