AFTI QIYShIQLAR OYNADAN OʻPKALAMASIN!

Nukusda, universitetda tahsil olaman. Vaqtinchalik boshpanam – kvartira oʻquv binosidan uzoq emas. Yigitlar yotoqxonasidan, asosan, viloyatlik talabalarga joy berishadi. Bizga qolgani shu – kvartira. Boshpanam yigʻlagudek emas-u, ammo koʻz yumadigan joylari ham topiladi. Sobiq ittifoq davrida oʻzimizning ishchi bobolarimiz qurgan turar-joy binolarining yoshi hozir nechada ekanligini ham bilib boʻlmaydi. Har holda navbat bizga yetguncha oz xizmat qilmagan. Bir-ikki yilga buzilarmish, degan gaplar ham quloqqa chalinib turadi. Xullas, qanday boʻlmasin odam yashasa, oʻlmaydigan joylar. Ammo bizning nigohimiz bu yerlardan biroz uzoq. Buxoroning ayrim tumanlaridagi boʻrondan keyingi holat, Sardobadagi talofatlar haqida gurunglashamiz.

Shu oʻrinda negadir birovni eslagim keldi. Ismini bilmaganingiz maʼqul. Bir kursdoshim gap orasida tez-tez takrorlab qoʻyardi: yashasin, yashasin qon-qonimizga singib ketgan korruptsiya, urrra yashasin! Eʼtibor bilan qarasam, koʻzida nam koʻrindi. Soʻrab bilsam, kimdir poraxoʻrlik jinoyati bilan voqea joyida ushlanganligi xaqidagi xabarni oʻqigan ekan.

Keling mavzuga qaytsak. Hech qayerda oʻqimagan, oʻzi mustaqil ish oʻrgangan oddiy paxsakash, devor tiklovchi, suvoqchi ustalar ham ishiga kafolat beradi. Mening eshitganim bor, ular biror binoni bitkazib egasiga topshirishdan oldin hazil aralash “hech boʻlmaganda, naryoqqa ketgunimcha uying seni bosib qolmaydi, qoʻrqmagin” deyishadi.

Buxoroda qurilishi yaqin yillarda tugallangan bogʻchalarning, maktablarning yarmi butunlay yaroqsiz holga kelgan boʻlsa, ishonasizmi? Yaqin yillarda foydalanishga topshirilgan suv omborining qaysidir dambasi yorilib, bir necha tumanlar suv ostida qolganligiga ishonasizmi? Ishonasiz. Xalq shuncha mehnatlariga kuysinmi, peshona terimiz bilan topilgan million-million pullariga kuysinmi, bugungi koʻrayotgan kuniga kuysinmi? Xalq bariga kuyadi. Kuyib-kuyib yashashdan boʻlak nimani bilsin?

Har zamon telekanallardan koʻrib guvohi boʻlamiz. Hali toʻlaligicha toʻlovlari toʻlab boʻlinmagan, nomi sifatidan uzoq namunaviy joylarda yashayotgan yurtdoshlarimizning aytayotgan dardlari har kimni ham oʻyga toldiradi. Bir qarasang xonalarning paxsasi yorilgan, bir qarasang yuqoridan tomayotgan suvni tutib turish uchun paqir izlab topolmaysan, bir qarasang koʻlmakka aylangan yertoʻlalar... qolganini siz davom ettiring.

Keling, yana bir tanishimning gaplarini eslaymiz: (U ham qurilish sohasida ishlaydi) “joʻra, men koʻp narsani bilaman. Qaysi uyning qayerida xatosi bor, bir qarashda sezaman. Axir oʻzim ham ishlaganman. Lekin jimman. Indamayman. Ish kerakmi, kerak. Oylik kerakmi, kerak”.

Shu desangiz, endi yoshlari ulugʻ enamning gaplarini aytib oʻtmasam boʻlmaydi. Demak, soʻz navbati enamga: Allohdan qoʻrqmagan odam yaxshi boʻlarmidi, atrofidagilardan uyalmaganning yuzi kuysin.

Gapim avvalida boshpanam yaqinda buzilishi haqida aytib oʻtgandim. Balki, gʻishtlari hali bus-butun turgandir. Yana bilmadim. Koʻz-quloq boʻlib yursangiz koʻrarsiz. Nimagadir yarab qolar, deyman-da.

Toʻgʻrisini aytsam, boshim ogʻrib ketdi. Qoʻl oʻlgur charcha-di. Davomini keyin gurunglashamiz. Koʻrishguncha xayr.

Telba Telbaboyev.